« Ik ben in België gekomen toen ik acht jaar was, en heb dus mijn hele schoolloopbaan hier gevolgd. Toen ik aankwam had ik twee jaar achterstand. Eén jaar daarvan heb ik ingehaald toen ik mijn zesde jaar lagere school mocht overslaan: via een schooltest mocht ik van het 5e jaar lager onderwijs naar het eerste jaar secundair. Ik kom uit een gemengde cultuur, métis, want ik heb mijn opvoeding en cultuur uit twee landen gekregen: de republiek Congo en mijn adoptieland België. Die  vermenging is vandaag voor mij een kracht en een rijkdom.

Ik studeer via avondonderwijs voor een mastergraad Marketing aan de hogeschool CVO Aalst, want overdag werk ik in Brussel in de financiële sector. Die studie vergt vier jaar, maar het 2e jaar heb ik in december 2008 moeten onderbreken omwille van mijn zwangerschap. In september hervat ik mijn studies. Mijn levensverhaal in België is bijzonder, want ik heb met mijn familie eerst 6 jaar in Wallonië geleefd, in Verviers, en dan zijn we in 2001 verhuisd naar Brussel. »

« Ik kom uit een familie die het lang niet makkelijk heeft gehad. Op financieel vlak was het elk jaar crisis : er werden geen verjaardagen gevierd, geen Kerstmis, en we gingen nooit met vakantie. Het laatste verjaardagsfeestje dat ik me herinner, was toen ik tien werd. Ook als adolescenten was het niet eenvoudig. We groeiden op tussen schoolkameraden die vooral van Belgische afkomst waren, dikwijls uit begoede families bij wie het aan niets ontbrak. In die omstandigheden op een normale manier school lopen was moeilijk, maar ik heb altijd een strijdlustig temperament gehad. Ik wilde vooruit, en zal ook altijd blijven vechten. »

« Eind 2004 ben ik naar Aalst komen wonen. Ik had het mijn eerste jaar in Vlaanderen niet makkelijk, want ik kende de taal niet. In die tijd had ik eigenlijk maar één doel: Nederlands leren. In Wallonië was ik zonder problemen geïntegreerd, maar in Aalst was dat niet zo simpel. Maar ik ben een doorzetter en wilde kost wat kost hier leven. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn Franstalige vrienden, en dat was best hard. Ik ben niet graag alleen. Eens de taalbarrière weggevallen was, vond ik al snel vrienden. Onder andere bij Groen! Aalst. Nederlands leren vind ik essentieel voor mezelf en mijn kinderen. Zo maak je vrienden, met respect voor de taal en cultuur van de Vlamingen. Aalst vind ik een gezellige stad, maar er is nog veel te doen. In het stadscentrum, waar ik woon, is veel te weinig speelruimte voor kinderen. In andere centrumsteden hebben ze meer ruimte om veilig buiten te spelen.”

 “Ik wil niet doorgaan voor een politica die enkel met de “allochtonen" bezig is. Want wat ik belangrijk vind zijn de rechten en belangen van àlle minderheden. Mensen met een handicap of zware ziekte, vrouwen die te weinig waardering krijgen in onze mannenwereld, jongeren met problemen, bejaarden die vereenzamen ... Er is veel ongelijkheid in onze samenleving. De Vlaamse overheid doet meer moeite voor sommige groepen dan voor andere. Dat zie je aan de manier waarop de "jobkorting" wordt toegekend. En aan de wachtlijsten voor gehandicapten en het gebrek aan jeugdzorg. Groen! wil dat iedereen kan meetellen!” 

“Natuurlijk ligt de integratie van de nieuwe, ‘allochtone’ Aalstenaars mij ook na aan het hart. Integratie vergt inspanningen van ons allemaal. Dat zeg ik ook aan mijn Afrikaans-Aalsterse vrienden en anderen. 50% van de jonge allochtonen beëindigt zonder A2-diploma zijn studies, en daar zou ik iets aan willen veranderen. In Aalst heb ik veel contact met jonge nieuwkomers, en ik ken de problemen. Er zijn veel 12-, 13-, 14-jarigen die hier al jaren wonen maar toch nog altijd problemen hebben met de taal. Sommigen zitten drie leerjaren lager dan hun leeftijdsgenoten en die jongeren verliezen de moed om de achterstand in te halen. Daarom pleit ik ervoor dat alle nieuwkomers één jaar de tijd krijgen om hun taalachterstand in te halen en de cultuur te leren kennen. Beter één jaar verliezen, dan drie jaar.”

“Ik begrijp het wanneer gewone Aalstenaars schrik hebben van nieuwkomers. Het is aan de politiek om de mensen samen te brengen. We moeten meer praten met elkaar. ‘Alle vreemdelingen buiten’, dat is geen oplossing en bovendien kan dat niet, want we leven in de Europese Unie. Onze nieuwe inwoners moeten ook hun verantwoordelijkheid nemen, zowel de jongeren als de ouders. Er zijn niet enkel rechten, maar ook plichten. We moeten dat aan onze kiezers durven zeggen.”

“De reden waarom ik aan politiek wil doen, is dat ik wil zorgen voor mensen. Dat is voor mij een passie. Een visie op een betere en mooiere maatschappij, een droom teruggeven aan alle mensen die geen dromen meer hebben, hoop geven aan alle mensen die het vertrouwen kwijt zijn. Daarom vind ik het thema onderwijs zo belangrijk: het onderwijs is niet alleen de zaak  van leerkrachten, maar nog meer van de ouders. Een kind opvoeden gebeurt vooral thuis, meer dan 18 jaar lang, terwijl vakleerkrachten in de klas 25 kinderen slechts enkele uren zien.”  

“Zelf ben ik natuurlijk ook een echte ‘groene’. Ik ben spaarzaam met mijn energieverbruik, laat geen lichten onnodig branden, probeer mijn huis goed te isoleren en zet mijn verwarming niet de hele tijd aan. We moeten blijven investeren in alle soorten van groene energie, van zonnepanelen tot windmolens, want het zal ons later geld besparen.”

“Groen! is voor mij een partij die de problemen én de kansen realistisch bekijkt en tegelijk gedurfde positieve voorstellen doet. Bart Staes, Joke Van de Putte en de Europese Groenen beklemtonen ook altijd het verband met duurzame zorg voor de aarde en eerlijke wereldhandel. Dat stemt helemaal overeen met drie waarden waar ik diep in geloof: solidariteit, ecologie en integratie. Ik ben nog jong in de politiek, maar voor die waarden wil ik me nog héél lang engageren.”

“Ik wil van op mijn zesde plaats op de lijst het verschil maken in Oost-Vlaanderen. Ik ben pas 23, maar ik vind niet dat dat te jong is. Het leven heeft altijd iets nieuws in petto en ook de oudere generatie is nooit 100% op alles voorbereid. Dus waarom zou de jonge generatie het minder goed doen? "